zondag 24 november 2013

©

geur

de geur van gras en groene blaadjes
draagt vergeten beelden
van een ondergelopen weiland

eindeloze dagen
dreef ik op de zon
in een bootje van gelukzaligheid

en zonder te roeien
was alles precies
zoals het echt had moeten zijn


Ellen van Hierden
maart 2011




beeld: bootje - Mieke de Haan - maart 2011
(geheel als ansichtkaart te koop via www.woordenkunst.nl)


Op de lagere school had ik een vriendinnetje dat als enige van onze klas op de fiets naar school mocht. Ze woonde buitenaf en als we na school bij haar gingen spelen dan fietsten we de wereld uit. Verder dan ver. Daar waar zelfs de weg ophield, daar woonde zij. Achter een dijkje. Temidden van bomen en weilanden. Meer was er niet. Geen verkeer. Geen school. Geen moeten. Alleen maar vrijheid. En eindeloosheid.

We speelden op de dijk. Lagen in het gras. Klommen in bomen en dat was het. In het voorjaar overstroomde de IJssel en liepen de weilanden onder. Die ene keer stond het water echt hoog. Bomen stonden met hun voeten in het water. In een klein houten bootje roeibootje dreven we over de weilanden. De zon in ons gezicht, tussen de bomen door, het land onzichtbaar onder ons en om ons heen tot aan de horizon alleen maar het kabbelende water.

Nog steeds verlang ik naar dat huis aan het einde van de weg, waar ik omringd word door weiland, door bomen en zon, waar de tijd stilstaat, waar niets meer is dan dat moment…