donderdag 20 februari 2014

©

stilletjes

ik hing vandaag
de zon op
aan een haakje
in het blauw
ik bundelde
haar stralen
liet ze schijnen
zacht op jou
en in het licht
zag jij jezelf
je schaduw
die verdween
vlug om het hoekje
greep ik hem
en liet jou
nergens
nooit alleen

4 april 2013 
Ellen van Hierden

……………………………………………………………………………………………………………………………………

Soms is iemand van wie je heel erg veel houdt heel erg verdrietig. Ik word altijd erg geraakt door het verdriet van mijn lieve lieven. Dan zou ik eigenlijk willen dat ik de nare situatie en de zware gevoelens bijeen kon vegen, in mijn zakken kon stoppen en het kon wegvoeren naar plaatsen waar het nooit meer gevonden wordt.

Natuurlijk weet ik dat dit niet kan. Dat verdriet komt en gaat. Dat wit veel witter is naast zwart. Ik heb het zelf gevoeld. Ik heb het om me heen gezien. Maar wat kun je dan doen als iemand zo verdrietig is, als je dit verdriet niet kunt en hoeft weg te nemen omdat je weet dat dit gevoeld mag worden en dat het zeker weten op een dag weer lichter wordt…

Ik verzamel dan al mijn lief, alle warmte, alle moed en al mijn vertrouwen, en pas als ik hiermee gevuld ben kan ik ruimte maken voor het verdriet van de ander, kan ik mijn armen en mijn hart openen en het verdriet en de ander laten zijn zoals het is. En dan hoop ik maar dat dat kleine beetje aandacht weer een klein beetje moed geeft om een klein beetje meer te durven zien en te aanvaarden wat er is.